Ellen, 28 jaar, is vrijwilliger achter de barista kar in Den Haag. De boodschap die Ellen graag aan jongeren mee wil geven is: “Het kost maar een paar uurtjes in de week, in plaats van op de bank zitten en Netflixen. Doe het gewoon, je krijgt er zoveel voldoening voor terug. Het raakt je echt. Vrijwilligerswerk is een geweldige manier om iets goeds te doen voor anderen, zonder dat je een zorgachtergrond nodig hebt."

"De mooiste momenten zijn de gezellige praatjes met de mensen die regelmatig langs de kar komen. Het opbouwen van een band en even samen kletsen maakt dit werk echt waardevol en geeft me veel voldoening."

Rick raakte in 2017 arbeidsongeschikt. Na bijna 3 jaar thuis te hebben gezeten, leek het hem een goed idee om weer wat te gaan ondernemen.

"Ik begon met 1 dagdeel. In de loop der tijd is dit uitgegroeid tot 3 dagdelen. Het grootste deel van mijn diensten ben ik te vinden in het zwembad. Daarnaast help ik regelmatig met het opruimen van de materiaalruimte in de sportzaal en controleer ik de bandenspanning van de fietsen en rolstoelen die door de afdeling Bewegingsagogiek gebruikt worden. Ik vind het mooi om te zien hoe patiënten vooruitgaan. Ik heb bewondering voor hun doorzettingsvermogen en voor de medewerkers van Basalt."

Frederieke is in oktober 2021 begonnen met de “rijdende” bibliotheek voor de klinische patiënten. Frederieke: “Elke woensdagmiddag ga ik met mijn man de afdeling langs en kunnen mensen net zoveel boeken en of tijdschriften nemen als ze willen. Op de boekenkar ligt van veel genres wel iets; romans, thrillers, kunst / geschiedenisboeken en tijdschriften. Als een patiënt om een bepaald boek vraagt dat we niet bij ons hebben, dan gaan we ernaar op zoek. Er was een keer iemand die erg graag een Franse bijbel wilde. Was even zoeken maar we konden er ’s avonds één langsbrengen!”

Patiënten vinden de boekenkar een goed initiatief en Frederieke geeft aan dat ze veel waardering hiervoor krijgen. Frederieke: “Vaak vinden de mensen het gezellig om een praatje te maken over de boeken of over zichzelf. Het is fijn dat we daar de tijd voor hebben en er de ruimte voor krijgen.”

Hans is al jaren een vast gezicht op de locatie Den Haag. Hij brengt kliniekpatiënten naar hun therapiesessie en weer terug. Daarnaast brengt hij met veel liefde een kopje koffie of thee langs de kamers en op vrijdagavond een versnapering.

"Het contact met patiënten geeft me veel voldoening. Ik vind het heel belangrijk om er te kunnen zijn voor de patiënt. Een luisterend oor, samen lachen of een troostend woord. Ik neem er graag de tijd voor. Het contact met de verpleging en de therapeuten gaat zeer ontspannen en gemoedelijk. Net zoals ik het zelf jaren geleden als patiënt van Basalt heb ervaren, zo voelt het nog steeds als een warm bad. Een geweldige organisatie om voor te werken."

Gerda, Marjolein, Elly & Klazien: "We halen op maandag- en dinsdagmiddag kinderen van de naastgelegen mytylschool op en brengen ze naar Basalt. We halen de kinderen uit de klassen, verzamelen ze en lopen dan gezamenlijk naar de wachtkamer. Na de therapie brengen we ze weer terug naar school. Je moet wel een beetje flexibel zijn, want er zijn weleens kinderen ziek of er komt er een bij. Sommige kinderen hebben een etuitje met medicijnen voor noodgevallen bij zich of er moet een looprek of spraakcomputer mee. 

Onderweg hebben we vaak gezellige gesprekjes, bijvoorbeeld over een vakantie, een Nintendo-spel waar ze helemaal gek op zijn, of het nieuws dat ze een broertje of zusje krijgen. Soms hoor ik ook wel eens: 'Ik ben een dinosaurus!' Dan gaan we mee in hun verhaal. 

Kortom, het zijn kinderen zoals alle kinderen: sommige zijn heel lief, sommigen hebben een gebruiksaanwijzing, en er zijn altijd wel stuiterballen bij. Dan is het soms best moeilijk om 'de kikkers in de kruiwagen te houden'."

Bernard en Joop organiseren elke drie maanden een nieuwe kunstexpositie op verschillende locaties: Leiden, Den Haag en Delft. Patiënten en bezoekers kunnen daardoor telkens genieten van een gevarieerde collectie kunstwerken, zoals schilderijen, fotografie en keramiek. Bernard en Joop zorgen samen voor de opstelling van de kunstwerken en de administratieve afhandeling van de exposities.

Als kunstliefhebbers slaan Bernard en Joop hiermee twee vliegen in één klap, iets zinvols bijdragen voor patiënten én bezig zijn met hun hobby.

Hanneke kan met haar naaivaardigheden uitstekend helpen op de afdeling Revalidatietechniek. Onder de naald van haar machine komt van alles voorbij, zoals bekleding voor schuimplastic kussens die op maat gesneden worden om kinderen en volwassenen betere ondersteuning te bieden in onder andere (rol)stoelen en bedden.

"Dit is leuk werk. Voor de kinderen kies ik mooie stoffen uit om de kussens mee te bekleden. Vaak hebben deze kussens een bijzondere vorm, zoals gaten of ophogingen. Ook maak ik gespjes aan bandjes, zitbroekjes en handspalkjes op maat. Alles wat ik maar met de naaimachine kan verwerken. Ik probeer alles zo mooi mogelijk te maken, maar ik kan er niet te lang over doen, want er wordt op gewacht."

Jolanda: "Ik sta met veel plezier achter de bar en soms in de keuken. Als het zo uitkomt, serveer ik eten aan de patiënten. Bij Basalt ben ik op mijn plek, zo voelt dat. Wat ik heel fijn vind, is dat het vaste personeel me als een gelijkwaardige collega ziet. Het geeft je het gevoel dat je ertoe doet."

Jeroen: "Ik heb hier zelf gerevalideerd na een ongeluk. Inmiddels werk ik al 18 jaar als vrijwilliger achter de bar. Ik werk hier met veel plezier en waardeer alle gezelligheid en humor binnen het team."

Karin vindt het heerlijk om bij de kleine kinderen van de therapeutische peutergroep bij Basalt Gouda te helpen.

"Ik speel met de peuters, we zingen in de kring, ik help bij het eten van de fruithap en bij het verven of tekenen. Spelenderwijs leer ik een beetje gebarentaal. Omdat ik creatief bezig zijn leuk vind, maak ik feestmutsen voor de kinderen als ze jarig zijn, of ik maak een afscheidscollage wanneer een peuter vertrekt. Daarnaast verzorg ik thee en koffie, doe de afwas en help met het opruimen van het speelgoed aan het einde van de dag."

Als gastheer brengt Vincent patiënten van de kliniek naar hun therapie en weer terug. Hij weet als geen ander wat patiënten meemaken als ze revalideren, want een aantal jaren geleden stond hij zelf in hun schoenen. Toen Vincent 36 was kreeg hij een hartstilstand op de tennisbaan. Tijdens de reanimatie hebben zijn hersenen zuurstoftekort opgelopen met blijvende beperkingen als gevolg. Praten gaat nu moeilijker en hij is afgekeurd voor zijn werk. Hij wil zich graag nuttig blijven maken. Vrijwilligerswerk geeft hem die mogelijkheid.

"Ik vind het leuk om mensen te helpen. Het geeft me veel voldoening. Als de situatie zich ervoor leent, vraag ik aan patiënten waarom ze in de kliniek liggen. Ik vertel soms dat ik zelf gerevalideerd heb en dan heb ik meteen een klik. Het geeft ze hoop om mij te zien en te zien dat het weer goed kan komen."